El Bosque Golf Club

Loved El Bosque, VIP experience, the course is laid out at the top of hills with many stunning views, and the course was in great condition, a fantastic golf challenge.

Onze golftrip begon en eindigde op deze schitterende baan; El Bosque. Vanaf het vliegveld goed en snel bereikbaar bevindt de golfbaan zich op een afgesloten landgoed met villa’s. Tijdens de overstromingen in 2024 is een deel van de baan weggeslagen door de modderstromen maar inmiddels zijn deze sporen bijna niet meer zichtbaar. Het clubhuis is groot, veel te groot. Er wordt slechts anderhalve verdieping van de 3 gebruikt, de overige ruimten zijn zo goed als leeg en verlaten. In het verleden is de glorie groter geweest, het restaurant is modern Spaans aangekleed, dus in de stijl van een schoolkantine, desalniettemin zijn de broodjes en de koffie heerlijk! De shop is netjes en de bediening vlot en aardig, tijdens ons eerste bezoek de driving range meegepakt, op de begane grond een groot deel van de plaatsen voorzien van een tracer-systeem. Altijd fijn om voor je ronde nog even aan een stukje fine-tuning te doen! Op de verdieping eenvoudige plaatsen met er achter een ruime oefengreen, iets verderop bevinden zich nog oefenholes en -bunkers, tevens een zwembad en enkele padelbanen! Genoeg te doen! De oefengreens zijn redelijk snel maar vanwege de neerslag op de eerste dag minder rap dan verwacht! Dan de baan zelf; hole 1 start scheef voor het clubhuis en laat meteen zien waar de baan voor staat; subtiele doglegs, veel bunkers en greens met brede en smalle delen. Baaninformatie is zeer wenselijk, weten waar de brede delen van de greens zich bevinden als je je oplijnt op afstand vanaf en vooral vanonder de green. De baan oogt breed opgezet met relatief vriendelijke rough, zoals al genoemd beginnen de moeilijkheden vaak met het schot naar de vlag. Hole 3 heeft een hoger gelegen green, een fractie te ver en je rolt het pad op en eindigt tientallen meters verderop. Het devies is de bal de green op laten rollen als het kan en anders proberen de voorzijde van de green te raken met een kort ijzer. De holes variëren in lengte maar overal liggen bunkers te loeren op je drive of je approach! De slothole welke recht naar het clubhuis leidt is niet lang en je drive sla je vanaf de hooggelegen teebox, de afstand is het probleem niet. De slag naar de green is (bijna) onmogelijk! Is je drive kort dan lig je downhill, probeer dan maar eens een bal van 140 meter te laten remmen op een verhoogde green van nog geen 8 meter op zijn ondiepst. Ben je lang dan lig je uphill en heb je een korter schot over, kies dan het diepste deel en neem genoegen met een 2-putt en een par. Op Nederlandse banen zou je niet snel zo’n slothole zien, deze zou door boze leden handmatig gesloopt worden, in Spanje kan het echter gewoon! De baan oogt ruim en speelbaar maar hij bijt van zich af, zowel met natte als droge omstandigheden en de 2e maal baankennis niet handicap kunnen spelen. Neem voor je afreist naar deze baan even een bunkerles, je hebt het nodig!

Mooie golfbaan, afwisselende holes, mooie omgeving. Betrekkelijk kleine greens welke ook nog geprikt waren dus lastig om op te scoren! We gaan deze golfbaan zeker nog eens spelen!

The second time that we have played here. There is a nice and friendly atmosphere. The course was quite dry and hard at this moment. We still had a lovely round and enjoyed hole 19 😉

El Bosque geldt volgens de rankings als een van de betere banen in de regio. Wat meteen opvalt, is de opmerkelijke ligging van veel greens: dwars op de fairway en daardoor smal om aan te spelen. Zeker bij verhoogde greens is dat lastig, ook omdat er vaak een bunker direct achter ligt. Robert Trent Jones zal hier ongetwijfeld zijn bedoeling mee hebben gehad. El Bosque is een heuvelachtige parklandbaan met fraaie solitaire naaldbomen. Met 5744 meter vanaf geel en SL 140, en 4751 meter vanaf rood met SL 133, is het duidelijk dat dit een pittige ronde wordt. Hole 1 maakt direct indruk. De hole is slechts 317 meter, maar oogt veel langer. Je slaat je drive vanuit grote hoogte een vallei in, en je approach moet sterk uphill — dat vertekent het beeld en maakt tegelijk indruk. De approach is bovendien uitdagend door aan weerszijden drie bunkers. Hole 4 is wellicht de minst fraaie: een par 3 waarbij je richting een muur van appartementen slaat. De caddymaster gaf aan dat je op El Bosque vaak de linkerkant moet kiezen, zeker vanaf de tee. Dat klopt: door subtiele hellingen rolt de bal vaak naar rechts. De fairways en greens zijn uitstekend, en de greens putten prettig. De eerste negen holes zijn goed speelbaar; de fairways zijn breed, je kunt ze nauwelijks missen. Op basis van SL 140 en een topontwerper als Robert Trent Jones verwacht je echter wat meer moeilijkheid. Dat komt pas op hole 10 en 11. Hole 11, een korte par 5, speel je vanaf grote hoogte over een waterreservoir, richting een diepgelegen fairway tussen fraaie naaldbomen — schitterend. Door het heuvelachtige terrein wil de bal soms tientallen meters wegspringen, wat het lastig maakt. Hole 15 is een prachtige par 5 waarbij je tactisch moet spelen. De derde slag, de approach naar een halve eilandgreen, is indrukwekkend. Al met al is El Bosque een aardige baan, goed onderhoud mooie bomen aardige natuur. Of het echt top is qua ontwerp? Ik betwijfel het — ik miste uitdagende holes. Ook de douches waren beslist niet top: slecht onderhouden, vieze ruiten, en hier en daar wat zwarte schimmel. Misschien heeft men door de grote natuurramp en waterschade in Valencia en omgeving, enkele jaren geleden, op sommige punten aandacht verloren.