Aa Saint-Omer Golf Club

De baan ligt er ondanks de hete zomer prachtig groen bij. Het hele park ligt er schitterend bij! Er is een leuke shop, een vriendelijke Engelstalige receptie en een mooi restaurant waarin echter niemand aanwezig is. Niet voordat we gingen golfen en niet aan het einde van onze ronde. Vreemd, het is toch een resort met een hotel. De 18 holes zijn echt de moeite waard van het spelen. Een greefee kost 80 euro p.p. en een buggy 40 euro. We konden er wel met onze Golfamore kaart terecht. De baan is wel te belopen, maar een aantal holes vereisen toch wel wat klimwerk. Je staat op veel plaatsen schuin, en dat maakt het er niet makkelijker op. wel uitdagend.

een prachtige baan, met erg moeilijk leesbare greens. Sommige holes zijn behoorlijk steil, dus een aanslag op je kuiten.

Agree with other golfers the course is great an challeging ( up and down’s). A pleasure to play it! The restaurant is mediocre and deserves more ambition of kitchen and staff. The facilities, showers, toilets, are dated. Awkward that you need to pay for a towel (1 euro) and need to hand the servicedesk a private item of some valua to secure return of the buggy.

Aa Saint-Omer: geweldige baan, dood hotel, en een clubhuis waar de mosselen huilen. - - Laat ik beginnen met het goede nieuws: de baan. Aa Saint-Omer Golf Club is en blijft een feestje. Een baan met karakter, met flinke hoogteverschillen en holes die je dwingen om na te denken in plaats van alleen maar te meppen. Ook nu, in de huidige droogte, is het er heerlijk spelen – gele fairways, maar keurig groene greens. Complimenten aan de greenkeepers, die duidelijk meer hart voor hun werk hebben dan de bediening in het clubhuis (daarover zo meteen). Wel even een waarschuwing: de bal doet momenteel wat hij zelf wil. Op de ene hole rolt je drive vrolijk vijftig meter verder dan gepland (zoals bijvoorbeeld op hole 5 en hole 8 gebeurde), op de andere komt je approach net een meter tekort en rolt hij welgeteld honderd (!) meter terug naar beneden (hole 12), waar hij je vanaf de fairway meewarig aankijkt. Frustrerend? Zeker. Maar het is ook precies de uitdaging die deze baan zo leuk maakt. Neem schoenen met stevig profiel mee, want grip is op dit moment een schaars goed. Dan het hotel op de baan. De kamers zijn prima, de airco is een zegen (het is buiten een graad of 35) en het ontbijt is oprecht goed: verse croissants, lekker brood, yoghurt met vers fruit, eieren, goede koffie. Niets op aan te merken. Was het daarbij gebleven, dan had ik hier vier sterren gegeven en was ik doorgegaan met mijn leven. Maar er wordt in het hotel niet meer gegeten. Waar je tot een jaar of zes geleden nog prima in het hotel kon dineren, word je nu 's avonds naar het clubhuis om de hoek verwezen. Op zich geen probleem, ware het niet dat het personeel daar het enthousiasme uitstraalt van iemand die net te horen heeft gekregen dat zijn schoonmoeder komt logeren. 's Middags kwamen we met tien man het clubhuis binnen, en het personeel – dat het bepaald niet druk had – liet weten dat we toch echt zelf naar de bar moesten lopen om onze bestelling door te geven. Crazy! Na de ronde en een frisse douche om het zwarte stof van de vermoeide lijven te spoelen, begaven we ons opnieuw naar het clubhuis om te eten. Onze vraag of we buiten konden zitten in plaats van binnen werd beantwoord met een kordaat "non". We waren dan wel met tien personen, maar na wat zelf puzzelen en stoelen schuiven bleek het toch te kunnen. Wonderbaarlijk hoe dat werkt. Het bier is lekker en de wijnen zijn prima – hou het daar vooral bij, want het eten… De kaart is beperkt, wat op zich geen enkel probleem is; de gerechten klinken zelfs veelbelovend. Tot ze arriveren: onsmakelijk gepresenteerd en zonder uitzondering flauw. De mosselen zijn gekookt met een fantasieloosheid die bijna indrukwekkend is en komen zonder ook maar één sausje aan tafel. Het vlees van de dag is redelijk bereid, maar niet iets waar je thuis over opschept. De salades zijn saai en gemaakt met ingrediënten die hun beste dagen achter zich hebben. De steak tartaar is nog wel oké, maar daar moet je van houden. En de frites die bij de gerechten worden geserveerd, zouden de oprichters van Aviko in hun graf doen omdraaien: bijna rauw, veel te vet en slap, flauw en futloos. We hebben twee gerechten teruggestuurd naar de keuken omdat ze gewoon niet goed waren. Ze stonden wel gewoon op de rekening. Het nagerecht hebben we maar overgeslagen – na dit alles ontbrak ons simpelweg de moed om het nog eens te proberen. Terug in de lobby van het hotel is iets te drinken krijgen ook al een uitdaging. Waar de bar vroeger levendig en gezellig was, is er tegenwoordig nog maar één personeelslid dat zowel de receptie als de bar bedient. Heel vriendelijk, maar je verwacht het niet. De avond erna zijn we naar Saint-Omer gereden en hebben we gegeten bij Ril's. Vriendelijk personeel, schappelijke prijzen en eten dat wél smaakt. Doe uzelf een plezier en rijd dat stukje – het is de beste beslissing van uw golfweekend in Saint-Omer. Verder is het hotel vooral een dooie boel. We waren met vijf stellen op pad en hebben het zelf gezellig gemaakt, maar het hotel droeg daar werkelijk niets aan bij. Twee rondes gespeeld, twee nachten geslapen – en het hotel gaat ons voorlopig niet meer terugzien. Kort samengevat: de baan is absoluut de moeite waard en ook onder droge omstandigheden een aanrader. Het hotel is teleurstellend op alle fronten, met het ontbijt als enige lichtpuntje. Boek een slaapplek elders, eet in Saint-Omer en kom hier om te golfen. Daar is de baan namelijk uitstekend geschikt voor. Volgende halte: Les Dunes en Les Pins bij Hardelot, met overnachting in Château Cléry. Daarover binnenkort meer.

Uitdagend parcours Correct onderhoud Met trolly, fysisch lastig 🥵 Dus: mooie golfdag in aangename uitdagend omgeving Een aanrader 👍💪