Tandridge Golf Club

Tandridge: Where Tradition Has a Handicap Index” There are golf clubs… and then there’s Tandridge. A Surrey sanctuary where the fairways are striped, the puddings are revered, and the collective mood oscillates gently between deeply proud and mildly disapproving. You don’t join Tandridge — you emerge into it, like a character in a Merchant Ivory film. One minute you’re playing nomadic golf with a plastic bag of tees and a 20-year-old trolley, the next you’re being inducted by a man in a tie who knows exactly what your father did in 1976. The course itself is a quietly majestic rollercoaster of elevated tees, sweeping doglegs and the kind of bunkers that whisper, “You shouldn’t have gone for it, should you?” Designed by Harry Colt (yes, that Colt — the Beyoncé of pre-war course architecture), it has a certain rumpled grandeur, like a duke’s drawing room after a decent party. But Tandridge isn’t just about golf. No, no. It’s about being. Being early for your tee time. Being quietly furious about bunker consistency. Being 84 and still doing calf stretches outside the pro shop because you once read Gary Player does it. It’s also about rituals. The Sunday carvery is the stuff of legend — part meal, part medieval theatre. Yorkshire puddings the size of soft furnishings, roast beef carved with surgical precision, and a dessert table that could derail an elite triathlete. Members who haven’t broken 90 in three years still claim to have gone round in 77, but they’ll never lie about how many helpings of sticky toffee they had. Of course, like all grand clubs, Tandridge is a contradiction wrapped in tweed. It talks of attracting younger members, then winces at anyone wearing a hoodie. It boasts a progressive strategy, but still refers to the boardroom as “the committee room” as if Churchill might pop in for tea. But beneath the tradition, there’s a quiet evolution. The course is being shaped for the future. The clubhouse has Wi-Fi and red wine under £40. The staff are friendly. The members are, by and large, only marginally terrifying. And somewhere between the honours boards and the 10th tee, you realise — this place works. Tandridge may not shout. It may not Instagram. But it endures. With grace, with pudding, and with just enough side-eye to keep you off your phone in the spike bar.

Tandridge deserves to emerge from the shadows of its more trumpeted Surrey neighbours.

The final six holes are among the most exhilarating I've played on an inland course and that isn't to say its others are bad or unmemorable, far from it.

It is easy to see that Tandridge's leadership has a 'vision' - it is the first heading on its impressive club website.

The listed promises reflect a commitment to its members and the club's future. In return, they are being asked to support a radical programme of change.

The alterations to the course, originally designed by master architect Harry Colt, are most interesting to us as visitors.

Colt's day had 200 bunkers, and the trees were low, so the clubhouse could be seen from most of the course.

However, trees and bushes grew, and Tandridge became known for its tight fairways and scary avenues.

Now, while keeping the philosophy of Colt in mind, extensive work is being is taking place to update the course and improve playability.

As with any renovation, this has caused healthy debate, but not having seen the track previously, I found the variety of the holes impressive and the conditioning admirable.

This is particularly true of the pristine tee boxes, speedy and subtle greens, devilish run-offs and consistently good fairway turf.

Its highlights are 13th and 14th

The 13th - a glorious 223-yard downhill par-three that, according to the website description, "The Club Professional regards as a test of nerves. "

Sand traps down the right push thoughts to an approach from the left, but a cunningly placed bunker will punish those flying too low into the green.

The view from the 14th tee will live even longer in the memory as the player is confronted by a steep drop to a fairway cut between a wood on the right and more trees on the left.

The ball floated for an age before finding a downhill lie on the fairway that then rises past a stream and a trio of bunkers to a very tricky raised green.

Tandridge is a club that seeks to advance in the rankings. I would not be surprised if it achieves that goal.

 .

Wat een geweldige golf-experience is dit zeg. Bij Tandridge klopt zowat alles, van aankomst tot vertrek.

De ontvangst in de pro-shop was zeer gastvrij en wij allen ontvingen na aanmelding een complimentary pitchfork.

Op naar het clubhuis en via de "Colt-Pub" naar het restaurant gedeelte voor het ontbijt. De sfeer is goed en het Clubhuis straalt pure golfhistorie - en romantiek uit.

Het was er lekker druk, we kregen van de starter te horen dat we - als het even kon- kort achter de groep voor ons moesten proberen te blijven omdat achter ons een damescompetitie startte.

De Tee-boxen zijn strak en je hebt bijna het gevoel dat je al op een green staat, de fairways zijn kort en net zo strak. De greens zijn groot, ondulerend en snel. De lay-out is subliem en vooral op de back-nine heb je een aantal adembenemende holes met hole 14 als absolute highlight. Vanaf hole 12 is een glimp van skyline van Londen te zien (bij helder weer).

De greenfee was vrij prijzig maar wat mij betreft elke Euro waard. Na afloop nog een mooi logo shirt gescoord voor een onvergetelijke herinnering aan deze mooi baan.

Toen wij door de poort reden, hadden wij al het idee dat ons iets moois te wachten stond. En wij werden niet teleurgesteld..

Nadat wij ons aangemeld hadden in de proshop (gastvrije en vriendelijke ontvangst) gingen wij naar het clubhuis voor een ontbijt. Wij waren in Engeland dus de meerderheid van ons ging voor een full English breakfast. Het clubhuis is fantastisch klassiek (als je ervan houdt). Heel veel hout, heel veel historie.

Na deze caloriebom en cholesterolverhogers was het tijd om de baan in te gaan. Er was een starter die ons de eerste hole introduceerde. Voor ons zat een vierbal waarvan er twee in een scootmobiel reden. Dat weerhield hen er niet van snel te spelen, heerlijk.

Hole 1 liet direct zien wat Harry S. Colt voor de golfer in petto had. Een prachtige, niet al te lange par 5 met strategisch geplaatste bunkers en een prachtig greencomplex. De teebox was prachtig gemaaid, de divots gevuld. De afstand was moeilijk in te schatten door het hoogteverschil en de bunkers. De voorgreen was net zo snel als een gemiddelde green in Nederland. De greens zelf waren perfect. Hielden hun lijn, waren snel en consistent. Helaas kostte mij dit een aantal slagen….

Vervolgens ontrolde de ene mooie hole zich na de andere. Het onderhoud is zonder uitzondering perfect. Houten vlaggenstokken geven extra cachet, de vlaggen vermelden het 100-jarig bestaan en benadrukken daarmee de senioriteit.

Geen hole was makkelijk, iedere hole was mooi en leuk. De beelden waren zinnenstrelend.

Het was spijtig dat het na 18 holes voorbij was. Wat een feest!

De greenfee is niet goedkoop maar iedere euro waard.

In order to provide robust and credible rankings the Leading Courses Panel provides a rating based on their own experience, interviews and rankings of the most reliable sources in the industry.

If you have played Tandridge Golf Club or if you disagree with the current rating, then please also share your opinion!

Your review will help many other golfers!

#bygolfersforgolfers