The Kinloch Club

Dertiende golfbaan van mijn reis door Nieuw Zeeland. Je hebt voor Kinloch en na Kinloch golfcourse. Toen ik hier naar toe reed en eerst nog naar de verkeerde baan reed. Kinloch village golf moet je niet zijn. Was blijkbaar voorbij gereden maar er staat dan ook geen duidelijk bord om te wijzen op waar je wel moet zijn. En als je de heftige greenfee bekijkt dan verwacht je dat wel. Niks daarvan. Je neemt de afslag en rijdt de kleine parkeerplaats op met een niet al te groot clubhuis. Je denkt nou als dit het is dan zal die greenfee wel overdreven zijn. Je meld je aan en wordt hartelijk ontvangen in de proshop. Je krijgt wat uitleg waar je de eerste tee en drivingrange kunt vinden. Je buggy wordt keurig voorgereden en daar ga je. Als je een stukje verder rijdt zie je de drivingrange en een eerste glimp van een klein stukje baan. Je rijdt nog een stukje verder naar de oefengreen en ondervindt je gelijk wat je te wachten staat. Razendsnelle greens met heftige breaks. Dan rijdt je naar de eerste afslag en je weet meteen wat je te wachten staat een echte uitdaging wordt van al je golfkunsten. Voor je ogen ontvouwt zich een prachtige open inland links baan in perfecte staat maar ook met hoge rough waar je veel geluk hebt als je een bal nog terug gaat vinden. De fairways zijn snookerlakens en nergens echt vlak. De greens zijn geonduleerd en niet makkelijk te lezen. De fairways en greens worden beschermd door vele bunkers. De holes zijn schitterend in het landschap verwerkt. Dit is een baan als je niet voorzichtig bent heel wat ballen kan kosten. Hoge handicappers gaan het hier moeilijk hebben en als je geen echte golfliefhebber bent misschien niet aan te raden. Als je echter van een uitdaging houdt en van golfdesign houdt dan ben je hier op het juiste adres. De ene mooie hole wordt gevolgde door de volgende mooie hole. Na de eerste negen holes denk je nog dat het niet mooier kan maar dan kom je aan de ander kant van het golfterrein en wordt je begroet door een geweldig uitzicht met in de verte lake Taupo en nog wat wegwijzers naar beroemde andere golfbanen op deze wereld. Voor mijn gevoel voelen de tweede negen iets wijder en breder aan dan de eerste negen. Niet dat de moeilijkheidsgraad veel zakt. Na vier intense uren verlaat ik de green van holes 18 met een euforisch gevoel van geluk. Dit was een speciale golfervaring. Je komt terug bij het relatief kleine clubhuis en je realiseert je dat het speciale gevoel ook wordt veroorzaakt door het contrast tussen waar je aankomt en je nog denkt "Is dit het dan?" en het gevoel dat je ervaart nadat je de green van hole 18 afkomt. Oh yes. Dit was speciaal en wanneer mag ik weer. Kinloch golfclub. Zoek je iets anders als anders dan ben je hier aan her goede adres. Een werkelijk waar schitterende baan verwerkt in het omliggende landschap met een hoge moeilijkheidsgraad maar eenmaal gespeeld je hoe dan ook met een grote glimlach verlaat. Kinloch bedankt voor een onvergetelijke golfherinnering.

This rating has been established by the Leading Courses Expert Panel, drawing on a combination of on-course experience, industry expert interviews, and the world's leading golf ranking publications. As a living benchmark, our ratings are regularly updated to stay accurate and relevant. Played this course? Share your review and help shape the most trusted golf community platform in the world. #bygolfersforgolfers

Unless you are a low handicap golfer, I would avoid playing this course. For the average golfer it just wears you down and is far from an enjoyable round. The nearby Wairakei course is a much better golfing experience and I wish that we had played it twice instead of playing The Kinloch Club.

This is the most I was ever wrong of a golf course based on the first impression. When you arrive in Kinloch, the course is positioned on the left hand side, right besides the main road, and if you arrive just minutes before dusk, it is easy to get the wrong impression. The entire course seemed quite unimpressive, small club house (huge and beautiful hill side mansion with adjacent lodges though) and just high grass all the way you eye can see. I was a bit disappointed, especially since I read that is is supposed to be one of the best courses in NZ, however, it was to late to make any changes in my itinerary, so I decided to play the course in the morning after-all... and boy was I glad I did so!

After a few practice shoots on the very nice range, I made my way up the hill to tee off from the Jack's tee (Niclaus designed the course), it dawned on me, that I judged it very unfairly. Kinloch is supposed to be one of the toughest courses to play in NZ it is also among the most beautiful ones. I would agree with both. As far as links courses go, this one really is tough to play, not because of overly demanding layout or long holes, but simply because of how unforgiving the rough is, if you plan on finding your golf ball after your shoot, you need to stay on the fairway or not more than half a meter left/right. If you're just a bit further out, you can kiss that ball goodbye. It's a good incentive to stay on the fairway, and if you do, then the course plays marvellously, you are rewarded with beautiful views and the layout, positioned just beneath and cutting into a mountain slope in the anyways beautiful Tapo region, is super fun to play. Just enough diverse to keep things interesting, just enough slops to clime to keep you physically engaged, just the right amount of hidden greens to keep you guessing, a fair amount of water hazards, good amount of sand traps and a hole lot of uncut NZ grass to swallow your golf balls. Combine that with one of the best course maintenance you'll ever see and you can be sure you'll have a lot of fun! With the green fee prices, it's a bargain and a must play if you are in the region.

Een prachtbaan die slingert doorheen een dramatisch heuvellandschap. Jack Niklaus is hier 5 maal geweest om de baan in alle puntjes aan te leggen. Moeilijk vanaf eerste afslag tot laatste putt. Je mag jouw concentratie nooit verliezen. Schitterende bunkerplaatsingen naast brede fairways en voor de greens. Fantastische greens. Voor mij is de signaturehole de 16, par 5 in gekraakte dogleg rechts en een goed bewaakte green na een ravijn.

Na Tara Iti wellicht de mooiste baan van Nieuw-Zeeland. Mocht ik niet geweten hebben dat Jack Niklaus de baan tekende, zou ik gezworen hebben dat het Pete Dye was!

Een topervaring, en dat voor een publieke baan.